Diede Daalman

theatermaker

 

+31641258396

DIEDEDAALMAN@

GMAIL.COM

+31641258396

DIEDEDAALMAN@

GMAIL.COM

Dutch

Diede daalman

theatermaker

Diede daalman

theatermaker

Dutch

Diededaalman@hotmail.com

+316 41258396

 

Bath Blog 13

Bath Blog 13

 Blog 13

5 mei – 23 juni 2020

Thuis schiet het bloggen er een beetje bij in, het is tijd dat ik mijn verslag weer bijwerk.

Het is juni en warm en droog. We zijn van de semi-lockdown in een ‘1,5 meter’samenleving verandert. De Black Lives Matter beweging raast over de wereld, vorige week hebben we ook in de Bijlmer, met 12 000 mensen op die 1,5 meter afstand stonden, geprotesteerd tegen institutioneel racisme.

 Er mogen nu 30 mensen in een theaterzaal. In the UK is de situatie een stuk slechter, ik had een terug ticket voor begin deze maand, maar die is gecanceld. Dat maakt mijn plan in ieder geval eindelijk een beetje duidelijk en dat geeft rust: Geen live performance van STUCK, we gaan het niet in het echt maken. Ik ga niet mijn master afmaken in Engeland. Wel lig ik helemaal op schema en ben (waarschijnlijk) klaar in september. Het ziet er naar uit dat ik ga afstuderen met een ‘Distinction’. Dat is de hoogste categorie.

Ik zie nu wel in hoeveel en rijk materiaal we eigenlijk al hebben voor STUCK en dat ik daar best een (reflectie) presentatie over kan geven voor mijn ‘Directing a Company’module. Dat scheelt weer; want nu kan ik mijn Two Moles script gebruiken voor mijn scriptie, ipv voor die module. En dat komt wel uit aangezien ik naast die scriptie ook een PhD voorstel aan het schrijven ben  (ja ik heb weer wat bedacht..)

Ik ben erg trots op mijn Two Moles Going Home script. De grootse ontwikkeling binnen de tekst sinds mijn vorige blog is dat ze nu wakker worden en hun neuzen weg blijken te zijn. Mijn begeleider, een dramaturge, vroeg waarom ze niet gewoon de weg naar huis ruiken, zoals mollen dat doen? Het is nu veel poëtischer en absurder. Deze zondag presenteer ik een online zoom reading van een ingekorte versie van het script, voorgelezen door mijn MA klasgenoten Gill Roberts, Annabel Lantham, Bev Kippenhan en Matty Davis. Ik zie steeds meer in hoe autobiografisch het stuk eigenlijk is; wat doe je als je (vrij letterlijk) een zintuig verliest? Voor mijn thesis ga ik beargumenteren waarom het wel en waarom juist niet een existentialistisch stuk is.

Ik heb mijn beoordeling gehad voor mijn puppetry onderzoek: het was erg goed, maar meer gedaan als onderzoeker dan als regisseur. Hilarisch toch? Aan het begin van het jaar had ik echt nog geen flauw idee hoe ik in vredesnaam academisch onderzoek moest doen.

Wat betreft de PhD; dat lijkt me toch wel heel tof om te gaan doen. Nog niet 100% zeker, maar ik heb wel een beginnetje geschreven van een voorstel dat me interessant lijkt:

This PhD proposal responds to the recent and rapid rise in the contemporary Dutch and Vlamish theatre practice of practitioners creating work featuring children; as either symbolic tools for the communication of particular adult concepts for adult audiences, as full or partly recognized collaborators in creating the work, or as participants in TYA productions.

I wonder; can the child be both object and collaborator at the same time? What is the ethical right way to do that?

In my work: How can children performing in my theatre work expose power relationships in our society?

Working title: The Roleplaygames.

In eerste instantie wilde ik het gaan doen in Engeland. Voornamelijk online en wel vanuit Amsterdam. Dat betekent dat ik collegegeld moet betalen dus beter zo snel mogelijk kan beginnen; de Brexit komt er aan. Als ik in september begin val ik de komende vijf jaar als Europese student nog onder de Engelse regels. Na die Brexit wordt die prijs 5 x zo hoog. Ik keek naar Bath maar ook naar Leeds, omdat daar een onderzoeker werkt die onderzoek doet naar kinderen in voorstellingen, dus een geweldige supervisor zou zijn. Ik heb contact met beide universiteiten, maar het gaat me toch te snel. Ik heb nog niet eens mijn MA diploma.

Een voordeel van Engeland is dat je daar een ‘practice as research’- based onderzoek kan doen; een PhD als kunstenaar. In Nederland hebben we dat eigenlijk niet, maar het is wel langzaam aan het ontstaan. Misschien zijn er toch wat mogelijkheden: als ik een onderzoek doe voor bijvoorbeeld de Uva en mijn praktijk gedeelte op de AHK kan doen. Dat zou me minder geld kosten, ik zou meer faciliteiten hebben aangezien ik sowieso in Nederland wil blijven, ik wil in de toekomst ook hier werken en ik heb meer tijd om het te regelen. Nu moet ik alleen nog een plek vinden waar ze me willen hebben. Wordt vervolgd.

Bath blog 12

Bath blog 12

25 maart – 5 mei 2020

Ik ging van ‘Ik kan niet geloven dat ik thuis ben’, naar ‘Ik kan niet geloven dat ik in Bath ben geweest, bestaat het wel echt, heb ik het niet verzonnen’.

Zo’n zes (of zelfs al zeven?) weken zitten we nu binnen. Ik mag niet klagen, ik en de mijne zijn gezond. Het is zwaar en saai, maar we vermaken ons ook wel. Olmo en ik studeren allebei hard, soms zien we een paar vrienden of familie (meestal digitaal). Ons huis ziet er mooier uit dan ooit, met nieuwe eettafelstoelen en een compleet opgeknapt balkon. Je moet wat.

Het is bevrijdingsdag. Gek om binnen te zitten. Al vind ik veilig binnen kunnen zitten ook een vrijheid. De dienst op de Dam vond ik prachtig gisteravond. Zo sereen, zo gestileerd.

Mijn ogen geven me veel zorgen en maken me niet perse vrolijker. Deze week vloog de wasmand door de kamer. Accepteren lukt me nog niet. 

Ik heb mijn studie weer opgepakt. Ik ga als het goed is gewoon afstuderen in september. Mijn puppetry project is eindelijk klaar, behalve het presentatie filmpje dan. (Niet dat ik dat niet geprobeerd heb, maar presenteren voor een camera vind ik zo awkward). Hopelijk lukt vanmiddag mijn vijfde poging wel.

 

Het schrijven van mijn script ‘Two Moles Going Home’ gaat best goed! Ik heb er iniedergeval een inspirerende uitdaging gevonden. Het is een Toon Tellegen meets Beckett situatie: twee blinde mollen (Moon en Mumfred) zijn verdwaald en wachten op hulp, maar de andere dieren zijn zo druk met hun eigen (existentiele) zoektochten dat ze de mollen niet helpen. Zo is er een identiteit verwarde kikker, een spin die nog nooit boos geweest is, een hongerige Franse kat en een raar tromperterdier dat niemand kan plaatsen (geïnspireerd op Drie Mieren van mijn ouders).

Ik maak veel tekeningen erbij en heb inmiddels een grove eerste versie af. Er moet nog heel veel aan gebeuren, maar! Mijn eerste script!!

Dan is er nog een scriptie die wel een beetje boven mijn hoofd hangt. Hopelijk kan ik STUCK maken, hier of in de UK. Voor het literaire gedeelte wil ik misschien een voorstel voor een phd in jeugdtheater schrijven. Een nieuw idee dat aan het ontstaan is…

Frogs croaks and jumps on. He joins Moon.

Frog:                   Hi, hello, hi. Sorry to bother you, I was wondering if I can ask you something. Maybe. Please.

Moon is excited someone is there.

Moon:                 Ofcourse!

Frog:                   Wonderful! Well, I am looking for the sun. Have you seen it?

Moon:                 No. I have never seen it.

Frog:                   You have never seen the sun?

Moon:                 No I personally never have. But maybe Mumfred has! I’ll ask him. Mumfred! This frog he..

Frog corrects her: SHE

Moon to frogShe?

Frog:                   yes she

Moon:                 Oh she, sorry

Moon to MumfredThis frog SHE is looking for the sun. Have you seen it?

Mumfred:          For the sun? Isn’t it night time? No I have never seen the sun.

Frog:                   Never seen it? The both of you have never seen the sun? She is beautiful! You should definitely have a look once she is back!

Moon mumbles to herself: Well that won’t be possible I am afraid.

 Moon to frogShe will probably be back tomorrow morning right?

 Frog:                   Well one can never be too sure about that! I have to find her! You have a lovely night!

Frog jumps off

Moon:                 No wait! I need to ask you something too! Wait…

Bath blog 11

Bath blog 11

 Als iemand mij op de heen weg naar Bath had vertelt hoe de terugreis eruit zou zien, dan had ik het niet geloofd. Maar ja, wie had dit geloofd, zeven maanden geleden.

Om vijf uur s’ochtends nam ik op donderdag 18 maart de bus naar Bristol vliegveld, met een geleend gezichtsmasker op van mijn Chinese huisgenoot. Ik reisde samen met een klasgenoot, die omdat alle vluchten naar Griekenland waren afgelast, nu via Amsterdam naar huis moest. Hij droeg gele schoonmaak handschoenen. Terwijl we door het donker reden had ik het gevoel dat ik in een volkomen absurd toneelstuk terecht was gekomen.

Dat weekend daarvoor had ik nog bezoek gehad van mijn familie, ook volkomen absurd op het laatste moment, wat een heerlijk weekend was geweest. 

Alle vluchten op het vertrekbord, werden één voor één rood, behalve de onze. Een half uur voor de echte vertrektijd vertrokken we al, alsof de crew wilde voorkomen dat ook deze vlucht niet meer kon vertrekken. Alle latere vluchten die dag en de rest van de week tussen Bristol en Amsterdam waren gecanceld.

Mo heeft me op gehaald van Schiphol en inmiddels ben ik een kleine week thuis. Het voelt een stuk veiliger om hier te zijn. Johnson deed in het begin niks in Engeland, en zette in op ‘groepsimmuniteit waarbij helaas veel doden zullen gaan vallen’ in zijn strijd tegen Corona, maar heeft nu toch een gehele lockdown afgekondigd. Ik ben ontzettend blij om in deze rare tijd met Olmo te zijn, maar ben verdrietig dat mijn tijd in Bath zo abrupt eindigde. Ik mis de goede vrienden die ik daar gemaakt heb en het voelt totaal niet afgesloten zo.  

Officieel gaat de universiteit gewoon verder, maar dan online. Als ik wil kan ik nog in september afstuderen, met een wat aangepast programma. Ik mag ook wachten en verlengt afstuderen of zelfs volgend jaar voor semester 2 en 3 terugkomen naar Bath.

Ik had ontzettend veel zin om eindelijk te beginnen met een praktisch project: deze week zouden de repetities van STUCK van start gaan. Dit praktische gedeelte, dat ik sowieso al miste op deze master, wordt nu nog ingewikkelder om te realiseren.

Ik denk er nu over om STUCK uit te stellen tot aan de zomer en ik hoop dan wel te mogen repeteren, in Nederland of in de UK. Op die manier kan ik dan als nog mijn praktische gedeelte doen en afstuderen binnen de normale planning. STUCK wordt dan mijn master thesis project.

Ipv STUCK, dat ik zou maken voor de module directing a company, denk ik er over om nu een script te gaan schrijven voor nieuw een toneelstuk. Mijn eerste idee is dat het moet gaan over twee blinde mollentjes, die de weg naar huis zijn kwijtgeraakt, voor 3+. Weer heel beckettiaans dus. Vanuit de uni kan ik dan begeleiding krijgen in het schrijven en voor het presentatie moment kunnen we een online lezing doen van het script.

Dit zijn wat van de eerste gedachtes die ik nu heb. Mijn nieuwe plan moet nog een beetje vorm krijgen. Mijn tutor Kerry zei iets heel belangrijks: hoe kan ik nog uit deze master halen wat ik wil halen? Wat is het belangrijkst voor me.. Ik ga eind deze week samen met haar beslissen.

Ik ben bang dat mijn oog afspraken in het ziekenhuis eind april niet door kunnen gaan. Dat baart me zorgen. Ik heb nog steeds veel last en weet niet precies waar ik aan toe ben. 

Voor de weken die ik nu sowieso binnen zit, lijkt een toneelstuk schrijven over twee mollen me best een goeie tijdsbesteding… Je moet wat. 

 

Bath blog 10

Bath blog 10

11 feb – 10 maart ’20

Langzaam wordt het lente. Dit weekend kwam Ilse op bezoek en nu heeft ze een compleet verkeerd, namelijk zonnig beeld van Bath.

Ik heb het druk. Blogs schrijven schiet er een beetje bij in.. Ik probeer mijn onderzoek naar puppetry af te krijgen en zit lange dagen in de bieb onderzoek te doen naar de ambivalentie van puppets en wat ze ons kunnen leren over de manier waarop we kijken naar gender. De productionele voorbereiding van STUCK (nu officieel met de Nederlandse titel KLEM) is in volle gang. We hebben een flyerbeeld en zijn een kleine crowdfunding gestart. Een master student sound design hoort nu ook bij ons team. We hebben drie dagen gewerkt als voorbereiding en zetten het repetitieproces voort vanaf 23 maart. Ik ben in contact met stichting De Vrolijkheid om te kijken of we deze zomer KLEM op een aantal AZCs in Nederland kunnen spelen voor de kinderen daar. De Vrolijkheid wil dat ik dan ook een volgende stap zet en iets met de kinderen ga maken. Nou graag! Daarover gaat dan mijn master thesis, die ik ga schrijven in juli, augustus en september.

Ik heb ook een terug ticket geboekt; 14 juni kom ik weer naar Amsterdam. Ik ben binnen de studentenflat verhuisd naar een ander appartement, wat heel fijn is en ik heb het erg naar mijn zin met mijn huisgenoten, maar stiekem is het aftellen een beetje begonnen.

Maart is blijkbaar de ‘weekend trip’maand van het jaar, want al het bezoek dat ik dit jaar krijg, komt nu. Heel leuk om mijn leven hier te kunnen laten zien aan mijn familie en vrienden.

Puppetcourse

Op 22 en 23 februari heb ik een masterclass gedaan in het performen van de neutral puppet, in Bristol bij The Puppet Place.  Het was georganiseerd door Rusty Squid; een atelier voor robotica en puppetry. Op de website zeggen ze over zichzelf:

We are hijacking robotic technology as a form of human expression rather than a tool. This is our medium, we use sensors, algorithms, kinetic and intelligent systems with the traditions of puppetry, and hand crafted material.

David McGoran, artistiekleider en onze docent, zei aan het begin: “Puppetry is not simply an art form in its own right but a tool for exploring the mysteries of Emergence and Embodiment for engineers, designers and artists alike. We are not training to be puppeteers were using puppets to unearth secret insights of motion and emotion that can be applied to a whole range of creative practices.”

Ik kwam er echt om de basis van spelen met poppen te leren, maar omdat Rusty Squid zo’n interessante dubbele praktijk heeft, trok de masterclass veel verschillende mensen, waaronder robot bouwers, een horrormovie regisseuse en een taxidermist. Het was een grappige combi van artistiekelingen.

Deze foto’s zijn gemaakt door de productieleider Fatma Ciftci. Zij heeft dit verslag van de cursus op facebook gezet.

How can we truly feel what it is like to be part of an emergent system? The sticks were using here teach us about Tension. As we attempt to hold the stick in the air with a minimal amount of pressure the natural instability between us gives the stick a life of their own.

When 3 or more puppeteers create a physical tension between them something unexpected happens. As it is impossible to perfectly match one another tension the “puppet” starts to take on a life of its own.

Breathing Life in to the inanimate:
What is it that that distinguishes a living thing form a non living thing? The biological principles of life are essential insights for anyone wishing to breath life in to the inanimate.

Expansion and Contraction
Principles such as squash and stretch from animation can not only be applied to puppetry but animatronics, kinetic sculpture, dance and robotics.

 

, Ogen

Ik gebruik een nieuw en vrij zwaar medicijn dat er voor zorgt dat ik mijn lenzen beter verdraag. Februari was een betere maand dan januari. Het is nog steeds erg zwaar, en mijn ogen houden het niet de hele dag vol. Ik ben zo moe elke avond… Maar met dit medicijn kan ik alles wat beter aan.  

In januari heb ik een aantal tekeningen gemaakt over mijn verdriet over mijn ogen. Nu heb ik deze tekeningen gebruikt als inspiratie voor het ontwikkelen van een concept van een puppet-voorstelling voor 2 plus.

Hieronder zie je mijn prototype, Eye. Ze is een zij, ook al ziet ze er misschien niet zo uit.

“When the parody becomes that of the apparently ‘gender-neutral’ puppet – when a puppet appears gender – neutral both in surface appearance and in gesture but insist on being female through its positioning as gendered within a narrative – it produces a type of monstrous body. This body is incapable of being automatically processed.” Laura Purcell – Gates (Woman and Puppetry)

Mijn puppet Eye kan niet automatisch verteerd worden als neutraal en mannelijk en bevraagt daarom de aannames die we hebben. Een neutrale puppet, zonder stereotyperende uiterlijke kenmerken of bewegingen, die toch een vrouw is, vinden we lastig. 

Eye is nu nog een fictief concept, maar wie weet. De voorstelling gaat over zintuiglijkheid. Eye woont in een vuurtoren. Op een dag wordt ze zo nieuwsgierig naar wat er onder het water oppervlakte te zien is, dat ze er in valt. We volgen haar in haar onderwater avontuur.

Voorstellingen

Deze maand heb ik aantal hele toffe voorstellingen gezien. Waaronder it’s hot/it’s not, een voorstelling van Unicorn theatre die ik samen met Mo in The Egg zag, over het weer. Het was heel abstract, wat goed werkt bij een piep jong publiek (2+). Dit is een leeftijd waar ik ook werk voor wil gaan maken. Juist omdat de kinderen zo klein zijn, is het theater heel beeldend en associatief.

In Brisol zag ik samen met Glenda Chotto Xenos, van Akram Khan. Hij heeft zijn danssolo over de eerste wereld oorlog aangepast en  er een versie van gemaakt voor 8+. Nou, er was niks kinderachtigs aan. Wat een fantastische, beeldende, aangrijpende voorstelling. Echt William Kentridge, maar dan niet met een hele opera cast maar slechts gedragen door één performer.

Met Ilse zag ik dit weekend Adrift in The Egg, wat de makers zelf een ‘refugee fairytale’ noemen. De twee acteurs speelden twee kinderen samen in een bootje. Erg gewaagd om daar een 7+ voorstelling van te maken.

Bath blog 9

Bath blog 9

Ik ben op de helft van mijn master en ik bevind me tegenwoordig op niet-Europese grond. Ik had niet nog een jaartje moeten wachten met dit hele plan.

Er zijn veel dingen waar ik nog steeds ontzettend van geniet! Good old England, de mensen, zelfs het weer, de universiteit, de bibliotheek en alle leuke Duisters, Italianen, Spaanse en Amerikaanse vrienden die ik gemaakt heb.  Het (jeugd)theater dat ik zie. De boeken die ik lees. Het landschap, de pubs.

Maar de afgelopen weken waren denk ik het diepte punt in mijn hele oog‘avontuur’ tot nu toe. Elke tegenslag maakt het zo moeilijk om positief te blijven. Ik maak me zorgen om de toekomst en hoe ik mijn leven moet gaan aanpassen op al dit gedoe. Ik probeer gewoon door te gaan en de moed er in te houden. Ik probeer heel efficiënt te zijn en de uren goed-zicht op een dag ook goed te gebruiken. Er is zoveel meer dat ik zou willen doen. En alles gaat zo langzaam als je niet goed ziet.

Mijn grote troost van het moment: Tekenen. Ik heb me nooit gerealiseerd hoe veel ik dat doe op fysiek geheugen ipv op zicht. Op de momenten dat ik met slecht zicht binnen zit te wachten (Wachten op Godot heeft ook een nieuwe laag gekregen) dan teken ik. Misschien moet het wel een nieuwe plek krijgen in mijn praktijk. Misschien is het niet langer iets dat ik erbij doe, maar is het een essentieel onderdeel geworden? Dat zou best kunnen. Ik ga proberen om mijn tekeningen te gebruiken in de komende module van mijn master: Professional Collaboration. Ik wil het hebben over het visuele gedeelte van mijn werk en me verdiepen in puppetry. Ik ga een masterclass doen in Bristol en zit er over te denken om een ontwerp te maken voor een pop van een oog, geïnspireerd op mijn tekeningen. Zie in de blog hiernaast mijn eerste collectie.

De module directing a company is ook begonnen. Ik regisseer een Beckettiaanse voorstelling over contact voor 4+. Deze voorstelling is de basis voor mijn major project/ afstudeer scriptie. En het is denk ik ook de richting die ik op wil. Het is een ‘portable play’. Hoe kan ik hoge kwaliteit jeugdtheater maken, dat er ook heel mooi uitziet, maar wel naar kinderen toe kan? Naar scholen waar de gymzaal transformeert naar een theaterzaal, naar community centres en naar AZCs. Want laten we eerlijk zijn: alleen de rijke witte kinderen uit oost en zuid komen naar De Krakeling. Toegang tot goed jeugdtheater zou een basis recht van het kind moeten zijn! Halleluja.

Afgelopen vrijdag hield ik een auditie en ik heb mijn Gogo en Didi gevonden.

Mijn presentatie van het master research project ging erg goed! Het was een inspirerend project. Als je het wil lezen: ik ga het toevoegen aan mijn portfolio op deze website (coming soon).

Dan is er nog een laatste project waar ik over moet vertellen. Eind januari regisseerde ik samen met mijn klasgenoot Sophie Duntley een kort project: Shakepeare in het Holburne museum. Onze acteur klasgenoten hadden een aantal monologen, dialogen en scenes uit verschillende Shakespeare stukken geleerd en gemaakt voor het eerste semester examen. Wij hebben die scenes als basis genomen voor een performatieve voorstelling, met allemaal verschillende scenes op plekken en momenten in het museum. Als de acteurs niet speelden bekeken ze schilderijen, stonden ze lang ergens stil, of deden een stukje uit hun monoloog in gebarentaal. Het museum en de universiteit, eigenlijk de opdrachtgevers, waren ontzettend blij met ons. Dat komt denk ik omdat het gewoon heel goed geregeld was (Sophie is geweldig om mee samen te werken als er ingewikkelde logistieke zaken zijn; zoals schema’s van acteurs die na de ene scene snel door moeten naar een andere ruimte voor de volgende scene). Het was verrassend, best interessant en anders dan het museum gewend is als er master studenten komen optreden. Toch, als ik heel eerlijk ben bij mezelf, vond ik het eigenlijk niet zo goed. Het was voor mij veel te visueel – on -interessant. De Shakespeare teksten vielen weg op het event, de beweging hadden we veel te voorzichtig ingezet. Een vormgeving en soundscape was er niet, terwijl juist die abstracte dingen goed werken op zulke plekken. Ik heb nu een paar keer zo’n project geregisseerd op locatie en het spijt me, beste William, maar ik geloof niet dat ik je teksten er geschikt voor vind.

Bath blog 8

Bath blog 8

7 dec – 19 jan

Drie heerlijke weken in Amsterdam vlogen voorbij en voor ik het wist was ik weer gewend aan thuis zijn. Weer weg gaan werd naar niet makkelijker van.

Gelukkig viel aankomen in Bath me erg mee. Ik kon meteen weer in mijn onderzoek duiken en werd heel hartelijk ontvangen. Voor ik mijn koffer neer had gezet werd ik al een pub ingesleept. Alleen mijn huisgenoot was niet echt blij me te zien: hij vond dat ik wel wat meer respect mocht tonen toen ik om zes uur s’ochtends tegen hem zei dat hij stil moest zijn. #studentenleven.

Mijn onderzoek naar ‘Wachten op Godot voor kinderen’ gaat goed. Het bestaat uit vier onderdelen: 1) een literatuuronderzoek over theatre for young audiences en the performance history van Waiting for Godot 2) een practice as research onderzoek waarin ik met twee acteur-master-genoten heb onderzocht wat momenten in de tekst zijn die zo kunnen worden gebruikt in een versie voor 5 jarigen 3) een onderzoek dat ik heb gedaan op mijn oude werk DONS waar ik met 5jarigen heb gepraat over wat zij vinden van wachten en wat zij vinden dat er zou moeten gebeuren in wachten op Godot 4)en als laaste een kinderprentenboek dat ik aan het maken ben van het verhaal.

De workshop bij Dons was echt geweldig. Ik had Olmo mee genomen en samen deden we net alsof we een toneelstuk aan het maken waren maar niet meer wisten hoe het verder moest. We speelden de eerste scene voor de verschillende groepen kinderen. De kinderen werden zo geïrriteerd en vonden het tegelijkertijd zo grappig dat ze amper konden blijven zitten. Er gebeurd niks!!! Dat dit toneel kon zijn was meteen absurd.

Daarna heb ik ze gevraagd of ze konden tekenen wat er volgens hen moest gebeuren. Ze verzonnen onzettend veel, wat allemaal van buiten af in het verhaal zou moeten komen. Van dino’s tot politie auto’s en pinguins met ruimtehelmen.

 

Ik ben lekker bezig met mijn eigen getekende en geschreven versie van het verhaal. Het helpt me om te kijken wat een simpele maar toch poëtisch en visuele versie is van het verhaal, toegangelijk voor vijfjarigen.

Dit onderzoek presenteer ik as donderdag aan tutors en medestudenten.

Met mijn ogen gaat het de laatste tijd weer wat minder en dat is erg frustrerend. Ik ben bang dat dit nu is hoe mijn leven voor altijd gaat zijn en dat zorgt voor veel verdriet. Niet het leukste nieuws om te schrijven in deze blog, maar wel iets waar ik veel, als het niet 100 procent van mijn tijd is, mee bezig ben.

 

Glenda, de productie studente uit Singapore waar ik mee samenwerk, en ik zijn ook nog bezig met de voorbereiding van onze voorstelling: STUCK. Zie hier het eerste idee:

STUCK

How do we live together in this modern world? What do you do when you are just stuck with someone?

Gogo and Didi are stuck at home together. It’s raining. They’re waiting. Playing one moment and fighting the next, what sort of mischief are they up to? How do they spend their time together?

A Beckett-like play for little ones, follow Gogo and Didi as they explore what it means to communicate with each other.

Target age: 4 and up

Language: Non-verbal

Form: Physical Theatre

Using Beckett’s work as a basis of inspiration, STUCK is a play that explores themes and ideas about contact, miscommunication, loneliness, modern devices and friendship. In this modern world where technology is ever-changing, do people still communicate when they are together? Or have we gone cold and come to keep more and more to ourselves, being tied to our modern devices?  Through this experience, we’d also like to explore the relationship between the performers and our audience.

Ik ga dit werk ook doorzetten naar mijn major project (dissertation). Ik wil onderzoek doen naar hoe verschillende kinderen dit werk interpreteren. Onderzoeken hoe ik het verder kan ontwikkelen. Glenda, die als producer werkt in Singapore, vertelde dat het soms drie jaar duurt om een kindervoorstelling te ontwikkelen. Alle verschillende versies moeten opnieuw worden getest. Ik heb contact met De Krakeling om het mogelijk daar te spelen deze zomer! Maar dan niet in de grote zaal maar in het soutterain. Een kleinere ruimte past beter. Dus komt naar u toe deze zomer!

 

Gisteravond heb ik in Bristol een hele toffe voorstelling gezien, een satire op de huidige politiek in Engeland en Trump. De super sekstische, manlijke dictator werd gespeeld door een kleine jonge actrice. Het was ook een singalong. Heel gelaagd en tegelijkertijd heel grappig en toegangelijk.

We all know an Ubu. That deranged dictator we all love to hate.Impossibly greedy, unstoppably crude, inexorably daft and hell-bent on making the country great again!Sound familiar? Based on Alfred Jarry’s riot-inducing masterpiece, Kneehigh will let rip with their own version of theatre’s most anarchic creation.

Ik heb bedacht dat ik een kleuterversie wil maken, over iemand die zichzelf benoemt tot Dikketator.

 

Bath blog 8

Bath blog 8

25 nov –  6 dec

De donkere dagen voor kerstmis zijn hier wel heel kort: om vier uur wordt het donker. Deze dagen zijn druk en vol met veel verschillende dingen. Het zijn de laatste loodjes voor de vakantie, die as vrijdag begint (en drie weken duurt! Hallelujah)

Deze week heb ik mijn reflectiegesprek over mijn regieassistentie bij Grimmtales en daarover krijg ik de eerste beoordeling van mijn Master. Het gesprek is met twee lecturers en wordt gefilmd voor een professor van een andere universiteit die ook alles wat ik doe beoordeeld. De thema’s waar ik over ga presenten zijn heightend realism and fysicality in the ensemble.

De grimm was een pittig proces, maar iniedergeval was het één ding tegelijk. Nu werk ik aan mijn presentatie, probeer ik de processen, lessen, ups en (break)downs van de acteurs mee te maken die deze week hun Shakespeare werk moeten presenteren, bereid ik mijn projecten van het volgende semester voor: ik bedenk een concept voor een voorstelling en Glenda maakt daarbij het productionele plan, volg ik wat extra lessen op de acting bachelor (over dramaturgie, devising, puppetry), lees ik theorieën over regisseren en last but definetely not least: doe ik mijn onderzoek naar het samenbrengen van Beckett en theater voor een jong publiek bij Research Methodologies. Excuses voor deze lange zin. Daarnaast probeer ik veel yoga te doen, te tekenen, te wandelen, heb ik een paar keer geschaatst, heb ik pubdates gehad met nieuwe vrienden, ben ik met mijn vriendin Ellie in Oxford geweest (zij komt daarvandaan) en heb ik een nieuw fenomeen ontdekt dat is overgekomen uit Taiwan en dat de Engelsen (natuurlijk) geweldig vinden: bubble tea. Excuses voor deze wederom lange zin.

Bath blog 7

Bath blog 7

In de afgelopen twee weken hebben we de voorstelling The Grimm van de repetitieruimte naar The egg gebracht. Daar hadden we een techweek en daarna de zes voorstellingen.

Elke voorstelling die ik gezien heb was anders, maar de bijzonderste vond ik die van gisterochtend elf uur. De avonden daarvoor hadden we vooral docenten en studenten van de theaterschool in huis. Maar ons publiek op zaterdagochtend was een echt ‘egg’publiek: ouders die met hun kleintjes naar theater willen op zaterdagochtend.

Dat hebben de spelers geweten! Vooraan zat een meisje van een jaar of drie (echt te jong voor een zes plus voorstelling) er in het italiaans door heen te praten, ruzie te maken met haar zusje en per 5 minuten van stoel te wisselen.  Maar op sommige momenten zat ze ook zo in het verhaal dat ze keihard begon te juigen toen oma uit de wolf kwam. Op de rij voor mij zat een groepje kinderen uitgebreid te bespreken of dit nou Cindarella was of niet (de orginele versie is anders dan die van Disney). Het hele publiek keek om toen Gretel in de verte zwaaide naar een niet bestaande duck en bleef minuten daarna nog achter zich kijken, wat ik zo hilarisch letterlijk vond.

De grimmigheid bouwde op toen de haas na 73 keer heen en weer rennen in zijn weddenschap met de egel dood neer viel, maar de echte verschrikking kwam pas bij Asputtel; dit kan ik het beste in het Engels uitdrukken: They were horrified. In één scene laat de boze stiefmoeder met een slagershakmes haar dochters stukken van hun voet afhakken om in het muiltje te passen. Daarna pikken twee duiven de ogen van de zusters uit op de bruiloft van Ashputtel en de prins.

Er werd gehuild en geschreeuwd in de zaal.

Toch hoort dit bij jeugdverhalen. Denk maar aan Roald Dahl: De heksen zijn zo slecht dat ze meteen álle kinderen in heel Engeland willen uitroeien. Goed en slecht is zwart witter. Er zit veel humor in de uitvergroting.

Spelen voor kinderen is zoals Stanislavski blijkbaar ooit zei: “As for adults, but better.” Dat is toch het mooiste publiek dat er is?

Mijn masterklasgenoten die kwamen kijken waren erg verbaasd dat ze zelf ook zo moesten lachen. Maar jongens dat is het hele punt! Humor is humor, kinderen hoeven echt geen stomme Jan Klaassen grapjes.

 Met mij gaat het best goed. Ik ben 26 tegenwoordig! Ik had een leuke Engelse pubverjaardag en een fijn weekend. The Stonehenge vond ik heel indrukwekkend. Mijn ogen hebben de zware Grimm repetitiedagen goed overleefd.

Ik ben blij dat ik onderdeel ben geweest van The Grimm. Regieassisent zijn is best een lastige rol. Ik heb over de inhoud van deze rol gesproken met een master regiestudent van vorig jaar, die ook vaker met Kirsty had gewerkt. Hij vertelde me dat hij de rol van regieassistent meer ziet als die van eem dramaturg. Je regisseert niet de details maar helpt de regisseur als deze vastloopt en houdt het totaal in de gaten. Tegelijkertijd nodigde Kirsty me ook uit om juist wél momenten te regisseren, ze wilde me ook dingen leren. Ik heb veel gezocht tussen wel of niet iets zeggen en me ergens mee bemoeien. Tussen te enthousiast worden of juist te bescheiden zijn. Ik moet mijn beoordeling nog afwachten maar heb wel complimenten gehad van de cast en the crew.

Voor nu is het ook wel fijn dat het afgelopen is en ik me weer op mijn onderzoek kan richten. Ik ben eerste plannen aan het maken voor een voorstelling. Ik en Glenda (uit Singapore) gaan samen een grote voorstelling maken voor een jong publiek, zij als producent en ik als regisseur. Over die ideeën volgende keer meer.