Blog 13

5 mei – 23 juni 2020

Thuis schiet het bloggen er een beetje bij in, het is tijd dat ik mijn verslag weer bijwerk.

Het is juni en warm en droog. We zijn van de semi-lockdown in een ‘1,5 meter’samenleving verandert. De Black Lives Matter beweging raast over de wereld, vorige week hebben we ook in de Bijlmer, met 12 000 mensen op die 1,5 meter afstand stonden, geprotesteerd tegen institutioneel racisme.

 Er mogen nu 30 mensen in een theaterzaal. In the UK is de situatie een stuk slechter, ik had een terug ticket voor begin deze maand, maar die is gecanceld. Dat maakt mijn plan in ieder geval eindelijk een beetje duidelijk en dat geeft rust: Geen live performance van STUCK, we gaan het niet in het echt maken. Ik ga niet mijn master afmaken in Engeland. Wel lig ik helemaal op schema en ben (waarschijnlijk) klaar in september. Het ziet er naar uit dat ik ga afstuderen met een ‘Distinction’. Dat is de hoogste categorie.

Ik zie nu wel in hoeveel en rijk materiaal we eigenlijk al hebben voor STUCK en dat ik daar best een (reflectie) presentatie over kan geven voor mijn ‘Directing a Company’module. Dat scheelt weer; want nu kan ik mijn Two Moles script gebruiken voor mijn scriptie, ipv voor die module. En dat komt wel uit aangezien ik naast die scriptie ook een PhD voorstel aan het schrijven ben  (ja ik heb weer wat bedacht..)

Ik ben erg trots op mijn Two Moles Going Home script. De grootse ontwikkeling binnen de tekst sinds mijn vorige blog is dat ze nu wakker worden en hun neuzen weg blijken te zijn. Mijn begeleider, een dramaturge, vroeg waarom ze niet gewoon de weg naar huis ruiken, zoals mollen dat doen? Het is nu veel poëtischer en absurder. Deze zondag presenteer ik een online zoom reading van een ingekorte versie van het script, voorgelezen door mijn MA klasgenoten Gill Roberts, Annabel Lantham, Bev Kippenhan en Matty Davis. Ik zie steeds meer in hoe autobiografisch het stuk eigenlijk is; wat doe je als je (vrij letterlijk) een zintuig verliest? Voor mijn thesis ga ik beargumenteren waarom het wel en waarom juist niet een existentialistisch stuk is.

Ik heb mijn beoordeling gehad voor mijn puppetry onderzoek: het was erg goed, maar meer gedaan als onderzoeker dan als regisseur. Hilarisch toch? Aan het begin van het jaar had ik echt nog geen flauw idee hoe ik in vredesnaam academisch onderzoek moest doen.

Wat betreft de PhD; dat lijkt me toch wel heel tof om te gaan doen. Nog niet 100% zeker, maar ik heb wel een beginnetje geschreven van een voorstel dat me interessant lijkt:

This PhD proposal responds to the recent and rapid rise in the contemporary Dutch and Vlamish theatre practice of practitioners creating work featuring children; as either symbolic tools for the communication of particular adult concepts for adult audiences, as full or partly recognized collaborators in creating the work, or as participants in TYA productions.

I wonder; can the child be both object and collaborator at the same time? What is the ethical right way to do that?

In my work: How can children performing in my theatre work expose power relationships in our society?

Working title: The Roleplaygames.

In eerste instantie wilde ik het gaan doen in Engeland. Voornamelijk online en wel vanuit Amsterdam. Dat betekent dat ik collegegeld moet betalen dus beter zo snel mogelijk kan beginnen; de Brexit komt er aan. Als ik in september begin val ik de komende vijf jaar als Europese student nog onder de Engelse regels. Na die Brexit wordt die prijs 5 x zo hoog. Ik keek naar Bath maar ook naar Leeds, omdat daar een onderzoeker werkt die onderzoek doet naar kinderen in voorstellingen, dus een geweldige supervisor zou zijn. Ik heb contact met beide universiteiten, maar het gaat me toch te snel. Ik heb nog niet eens mijn MA diploma.

Een voordeel van Engeland is dat je daar een ‘practice as research’- based onderzoek kan doen; een PhD als kunstenaar. In Nederland hebben we dat eigenlijk niet, maar het is wel langzaam aan het ontstaan. Misschien zijn er toch wat mogelijkheden: als ik een onderzoek doe voor bijvoorbeeld de Uva en mijn praktijk gedeelte op de AHK kan doen. Dat zou me minder geld kosten, ik zou meer faciliteiten hebben aangezien ik sowieso in Nederland wil blijven, ik wil in de toekomst ook hier werken en ik heb meer tijd om het te regelen. Nu moet ik alleen nog een plek vinden waar ze me willen hebben. Wordt vervolgd.