25 maart – 5 mei 2020

Ik ging van ‘Ik kan niet geloven dat ik thuis ben’, naar ‘Ik kan niet geloven dat ik in Bath ben geweest, bestaat het wel echt, heb ik het niet verzonnen’.

Zo’n zes (of zelfs al zeven?) weken zitten we nu binnen. Ik mag niet klagen, ik en de mijne zijn gezond. Het is zwaar en saai, maar we vermaken ons ook wel. Olmo en ik studeren allebei hard, soms zien we een paar vrienden of familie (meestal digitaal). Ons huis ziet er mooier uit dan ooit, met nieuwe eettafelstoelen en een compleet opgeknapt balkon. Je moet wat.

Het is bevrijdingsdag. Gek om binnen te zitten. Al vind ik veilig binnen kunnen zitten ook een vrijheid. De dienst op de Dam vond ik prachtig gisteravond. Zo sereen, zo gestileerd.

Mijn ogen geven me veel zorgen en maken me niet perse vrolijker. Deze week vloog de wasmand door de kamer. Accepteren lukt me nog niet. 

Ik heb mijn studie weer opgepakt. Ik ga als het goed is gewoon afstuderen in september. Mijn puppetry project is eindelijk klaar, behalve het presentatie filmpje dan. (Niet dat ik dat niet geprobeerd heb, maar presenteren voor een camera vind ik zo awkward). Hopelijk lukt vanmiddag mijn vijfde poging wel.

 

Het schrijven van mijn script ‘Two Moles Going Home’ gaat best goed! Ik heb er iniedergeval een inspirerende uitdaging gevonden. Het is een Toon Tellegen meets Beckett situatie: twee blinde mollen (Moon en Mumfred) zijn verdwaald en wachten op hulp, maar de andere dieren zijn zo druk met hun eigen (existentiele) zoektochten dat ze de mollen niet helpen. Zo is er een identiteit verwarde kikker, een spin die nog nooit boos geweest is, een hongerige Franse kat en een raar tromperterdier dat niemand kan plaatsen (geïnspireerd op Drie Mieren van mijn ouders).

Ik maak veel tekeningen erbij en heb inmiddels een grove eerste versie af. Er moet nog heel veel aan gebeuren, maar! Mijn eerste script!!

Dan is er nog een scriptie die wel een beetje boven mijn hoofd hangt. Hopelijk kan ik STUCK maken, hier of in de UK. Voor het literaire gedeelte wil ik misschien een voorstel voor een phd in jeugdtheater schrijven. Een nieuw idee dat aan het ontstaan is…

Frogs croaks and jumps on. He joins Moon.

Frog:                   Hi, hello, hi. Sorry to bother you, I was wondering if I can ask you something. Maybe. Please.

Moon is excited someone is there.

Moon:                 Ofcourse!

Frog:                   Wonderful! Well, I am looking for the sun. Have you seen it?

Moon:                 No. I have never seen it.

Frog:                   You have never seen the sun?

Moon:                 No I personally never have. But maybe Mumfred has! I’ll ask him. Mumfred! This frog he..

Frog corrects her: SHE

Moon to frogShe?

Frog:                   yes she

Moon:                 Oh she, sorry

Moon to MumfredThis frog SHE is looking for the sun. Have you seen it?

Mumfred:          For the sun? Isn’t it night time? No I have never seen the sun.

Frog:                   Never seen it? The both of you have never seen the sun? She is beautiful! You should definitely have a look once she is back!

Moon mumbles to herself: Well that won’t be possible I am afraid.

 Moon to frogShe will probably be back tomorrow morning right?

 Frog:                   Well one can never be too sure about that! I have to find her! You have a lovely night!

Frog jumps off

Moon:                 No wait! I need to ask you something too! Wait…