Als iemand mij op de heen weg naar Bath had vertelt hoe de terugreis eruit zou zien, dan had ik het niet geloofd. Maar ja, wie had dit geloofd, zeven maanden geleden.

Om vijf uur s’ochtends nam ik op donderdag 18 maart de bus naar Bristol vliegveld, met een geleend gezichtsmasker op van mijn Chinese huisgenoot. Ik reisde samen met een klasgenoot, die omdat alle vluchten naar Griekenland waren afgelast, nu via Amsterdam naar huis moest. Hij droeg gele schoonmaak handschoenen. Terwijl we door het donker reden had ik het gevoel dat ik in een volkomen absurd toneelstuk terecht was gekomen.

Dat weekend daarvoor had ik nog bezoek gehad van mijn familie, ook volkomen absurd op het laatste moment, wat een heerlijk weekend was geweest. 

Alle vluchten op het vertrekbord, werden één voor één rood, behalve de onze. Een half uur voor de echte vertrektijd vertrokken we al, alsof de crew wilde voorkomen dat ook deze vlucht niet meer kon vertrekken. Alle latere vluchten die dag en de rest van de week tussen Bristol en Amsterdam waren gecanceld.

Mo heeft me op gehaald van Schiphol en inmiddels ben ik een kleine week thuis. Het voelt een stuk veiliger om hier te zijn. Johnson deed in het begin niks in Engeland, en zette in op ‘groepsimmuniteit waarbij helaas veel doden zullen gaan vallen’ in zijn strijd tegen Corona, maar heeft nu toch een gehele lockdown afgekondigd. Ik ben ontzettend blij om in deze rare tijd met Olmo te zijn, maar ben verdrietig dat mijn tijd in Bath zo abrupt eindigde. Ik mis de goede vrienden die ik daar gemaakt heb en het voelt totaal niet afgesloten zo.  

Officieel gaat de universiteit gewoon verder, maar dan online. Als ik wil kan ik nog in september afstuderen, met een wat aangepast programma. Ik mag ook wachten en verlengt afstuderen of zelfs volgend jaar voor semester 2 en 3 terugkomen naar Bath.

Ik had ontzettend veel zin om eindelijk te beginnen met een praktisch project: deze week zouden de repetities van STUCK van start gaan. Dit praktische gedeelte, dat ik sowieso al miste op deze master, wordt nu nog ingewikkelder om te realiseren.

Ik denk er nu over om STUCK uit te stellen tot aan de zomer en ik hoop dan wel te mogen repeteren, in Nederland of in de UK. Op die manier kan ik dan als nog mijn praktische gedeelte doen en afstuderen binnen de normale planning. STUCK wordt dan mijn master thesis project.

Ipv STUCK, dat ik zou maken voor de module directing a company, denk ik er over om nu een script te gaan schrijven voor nieuw een toneelstuk. Mijn eerste idee is dat het moet gaan over twee blinde mollentjes, die de weg naar huis zijn kwijtgeraakt, voor 3+. Weer heel beckettiaans dus. Vanuit de uni kan ik dan begeleiding krijgen in het schrijven en voor het presentatie moment kunnen we een online lezing doen van het script.

Dit zijn wat van de eerste gedachtes die ik nu heb. Mijn nieuwe plan moet nog een beetje vorm krijgen. Mijn tutor Kerry zei iets heel belangrijks: hoe kan ik nog uit deze master halen wat ik wil halen? Wat is het belangrijkst voor me.. Ik ga eind deze week samen met haar beslissen.

Ik ben bang dat mijn oog afspraken in het ziekenhuis eind april niet door kunnen gaan. Dat baart me zorgen. Ik heb nog steeds veel last en weet niet precies waar ik aan toe ben. 

Voor de weken die ik nu sowieso binnen zit, lijkt een toneelstuk schrijven over twee mollen me best een goeie tijdsbesteding… Je moet wat.