Ik ben op de helft van mijn master en ik bevind me tegenwoordig op niet-Europese grond. Ik had niet nog een jaartje moeten wachten met dit hele plan.

Er zijn veel dingen waar ik nog steeds ontzettend van geniet! Good old England, de mensen, zelfs het weer, de universiteit, de bibliotheek en alle leuke Duisters, Italianen, Spaanse en Amerikaanse vrienden die ik gemaakt heb.  Het (jeugd)theater dat ik zie. De boeken die ik lees. Het landschap, de pubs.

Maar de afgelopen weken waren denk ik het diepte punt in mijn hele oog‘avontuur’ tot nu toe. Elke tegenslag maakt het zo moeilijk om positief te blijven. Ik maak me zorgen om de toekomst en hoe ik mijn leven moet gaan aanpassen op al dit gedoe. Ik probeer gewoon door te gaan en de moed er in te houden. Ik probeer heel efficiënt te zijn en de uren goed-zicht op een dag ook goed te gebruiken. Er is zoveel meer dat ik zou willen doen. En alles gaat zo langzaam als je niet goed ziet.

Mijn grote troost van het moment: Tekenen. Ik heb me nooit gerealiseerd hoe veel ik dat doe op fysiek geheugen ipv op zicht. Op de momenten dat ik met slecht zicht binnen zit te wachten (Wachten op Godot heeft ook een nieuwe laag gekregen) dan teken ik. Misschien moet het wel een nieuwe plek krijgen in mijn praktijk. Misschien is het niet langer iets dat ik erbij doe, maar is het een essentieel onderdeel geworden? Dat zou best kunnen. Ik ga proberen om mijn tekeningen te gebruiken in de komende module van mijn master: Professional Collaboration. Ik wil het hebben over het visuele gedeelte van mijn werk en me verdiepen in puppetry. Ik ga een masterclass doen in Bristol en zit er over te denken om een ontwerp te maken voor een pop van een oog, geïnspireerd op mijn tekeningen. Zie in de blog hiernaast mijn eerste collectie.

De module directing a company is ook begonnen. Ik regisseer een Beckettiaanse voorstelling over contact voor 4+. Deze voorstelling is de basis voor mijn major project/ afstudeer scriptie. En het is denk ik ook de richting die ik op wil. Het is een ‘portable play’. Hoe kan ik hoge kwaliteit jeugdtheater maken, dat er ook heel mooi uitziet, maar wel naar kinderen toe kan? Naar scholen waar de gymzaal transformeert naar een theaterzaal, naar community centres en naar AZCs. Want laten we eerlijk zijn: alleen de rijke witte kinderen uit oost en zuid komen naar De Krakeling. Toegang tot goed jeugdtheater zou een basis recht van het kind moeten zijn! Halleluja.

Afgelopen vrijdag hield ik een auditie en ik heb mijn Gogo en Didi gevonden.

Mijn presentatie van het master research project ging erg goed! Het was een inspirerend project. Als je het wil lezen: ik ga het toevoegen aan mijn portfolio op deze website (coming soon).

Dan is er nog een laatste project waar ik over moet vertellen. Eind januari regisseerde ik samen met mijn klasgenoot Sophie Duntley een kort project: Shakepeare in het Holburne museum. Onze acteur klasgenoten hadden een aantal monologen, dialogen en scenes uit verschillende Shakespeare stukken geleerd en gemaakt voor het eerste semester examen. Wij hebben die scenes als basis genomen voor een performatieve voorstelling, met allemaal verschillende scenes op plekken en momenten in het museum. Als de acteurs niet speelden bekeken ze schilderijen, stonden ze lang ergens stil, of deden een stukje uit hun monoloog in gebarentaal. Het museum en de universiteit, eigenlijk de opdrachtgevers, waren ontzettend blij met ons. Dat komt denk ik omdat het gewoon heel goed geregeld was (Sophie is geweldig om mee samen te werken als er ingewikkelde logistieke zaken zijn; zoals schema’s van acteurs die na de ene scene snel door moeten naar een andere ruimte voor de volgende scene). Het was verrassend, best interessant en anders dan het museum gewend is als er master studenten komen optreden. Toch, als ik heel eerlijk ben bij mezelf, vond ik het eigenlijk niet zo goed. Het was voor mij veel te visueel – on -interessant. De Shakespeare teksten vielen weg op het event, de beweging hadden we veel te voorzichtig ingezet. Een vormgeving en soundscape was er niet, terwijl juist die abstracte dingen goed werken op zulke plekken. Ik heb nu een paar keer zo’n project geregisseerd op locatie en het spijt me, beste William, maar ik geloof niet dat ik je teksten er geschikt voor vind.