7 dec – 19 jan

Drie heerlijke weken in Amsterdam vlogen voorbij en voor ik het wist was ik weer gewend aan thuis zijn. Weer weg gaan werd naar niet makkelijker van.

Gelukkig viel aankomen in Bath me erg mee. Ik kon meteen weer in mijn onderzoek duiken en werd heel hartelijk ontvangen. Voor ik mijn koffer neer had gezet werd ik al een pub ingesleept. Alleen mijn huisgenoot was niet echt blij me te zien: hij vond dat ik wel wat meer respect mocht tonen toen ik om zes uur s’ochtends tegen hem zei dat hij stil moest zijn. #studentenleven.

Mijn onderzoek naar ‘Wachten op Godot voor kinderen’ gaat goed. Het bestaat uit vier onderdelen: 1) een literatuuronderzoek over theatre for young audiences en the performance history van Waiting for Godot 2) een practice as research onderzoek waarin ik met twee acteur-master-genoten heb onderzocht wat momenten in de tekst zijn die zo kunnen worden gebruikt in een versie voor 5 jarigen 3) een onderzoek dat ik heb gedaan op mijn oude werk DONS waar ik met 5jarigen heb gepraat over wat zij vinden van wachten en wat zij vinden dat er zou moeten gebeuren in wachten op Godot 4)en als laaste een kinderprentenboek dat ik aan het maken ben van het verhaal.

De workshop bij Dons was echt geweldig. Ik had Olmo mee genomen en samen deden we net alsof we een toneelstuk aan het maken waren maar niet meer wisten hoe het verder moest. We speelden de eerste scene voor de verschillende groepen kinderen. De kinderen werden zo geïrriteerd en vonden het tegelijkertijd zo grappig dat ze amper konden blijven zitten. Er gebeurd niks!!! Dat dit toneel kon zijn was meteen absurd.

Daarna heb ik ze gevraagd of ze konden tekenen wat er volgens hen moest gebeuren. Ze verzonnen onzettend veel, wat allemaal van buiten af in het verhaal zou moeten komen. Van dino’s tot politie auto’s en pinguins met ruimtehelmen.

 

Ik ben lekker bezig met mijn eigen getekende en geschreven versie van het verhaal. Het helpt me om te kijken wat een simpele maar toch poëtisch en visuele versie is van het verhaal, toegangelijk voor vijfjarigen.

Dit onderzoek presenteer ik as donderdag aan tutors en medestudenten.

Met mijn ogen gaat het de laatste tijd weer wat minder en dat is erg frustrerend. Ik ben bang dat dit nu is hoe mijn leven voor altijd gaat zijn en dat zorgt voor veel verdriet. Niet het leukste nieuws om te schrijven in deze blog, maar wel iets waar ik veel, als het niet 100 procent van mijn tijd is, mee bezig ben.

 

Glenda, de productie studente uit Singapore waar ik mee samenwerk, en ik zijn ook nog bezig met de voorbereiding van onze voorstelling: STUCK. Zie hier het eerste idee:

STUCK

How do we live together in this modern world? What do you do when you are just stuck with someone?

Gogo and Didi are stuck at home together. It’s raining. They’re waiting. Playing one moment and fighting the next, what sort of mischief are they up to? How do they spend their time together?

A Beckett-like play for little ones, follow Gogo and Didi as they explore what it means to communicate with each other.

Target age: 4 and up

Language: Non-verbal

Form: Physical Theatre

Using Beckett’s work as a basis of inspiration, STUCK is a play that explores themes and ideas about contact, miscommunication, loneliness, modern devices and friendship. In this modern world where technology is ever-changing, do people still communicate when they are together? Or have we gone cold and come to keep more and more to ourselves, being tied to our modern devices?  Through this experience, we’d also like to explore the relationship between the performers and our audience.

Ik ga dit werk ook doorzetten naar mijn major project (dissertation). Ik wil onderzoek doen naar hoe verschillende kinderen dit werk interpreteren. Onderzoeken hoe ik het verder kan ontwikkelen. Glenda, die als producer werkt in Singapore, vertelde dat het soms drie jaar duurt om een kindervoorstelling te ontwikkelen. Alle verschillende versies moeten opnieuw worden getest. Ik heb contact met De Krakeling om het mogelijk daar te spelen deze zomer! Maar dan niet in de grote zaal maar in het soutterain. Een kleinere ruimte past beter. Dus komt naar u toe deze zomer!

 

Gisteravond heb ik in Bristol een hele toffe voorstelling gezien, een satire op de huidige politiek in Engeland en Trump. De super sekstische, manlijke dictator werd gespeeld door een kleine jonge actrice. Het was ook een singalong. Heel gelaagd en tegelijkertijd heel grappig en toegangelijk.

We all know an Ubu. That deranged dictator we all love to hate.Impossibly greedy, unstoppably crude, inexorably daft and hell-bent on making the country great again!Sound familiar? Based on Alfred Jarry’s riot-inducing masterpiece, Kneehigh will let rip with their own version of theatre’s most anarchic creation.

Ik heb bedacht dat ik een kleuterversie wil maken, over iemand die zichzelf benoemt tot Dikketator.