In de afgelopen twee weken hebben we de voorstelling The Grimm van de repetitieruimte naar The egg gebracht. Daar hadden we een techweek en daarna de zes voorstellingen.

Elke voorstelling die ik gezien heb was anders, maar de bijzonderste vond ik die van gisterochtend elf uur. De avonden daarvoor hadden we vooral docenten en studenten van de theaterschool in huis. Maar ons publiek op zaterdagochtend was een echt ‘egg’publiek: ouders die met hun kleintjes naar theater willen op zaterdagochtend.

Dat hebben de spelers geweten! Vooraan zat een meisje van een jaar of drie (echt te jong voor een zes plus voorstelling) er in het italiaans door heen te praten, ruzie te maken met haar zusje en per 5 minuten van stoel te wisselen.  Maar op sommige momenten zat ze ook zo in het verhaal dat ze keihard begon te juigen toen oma uit de wolf kwam. Op de rij voor mij zat een groepje kinderen uitgebreid te bespreken of dit nou Cindarella was of niet (de orginele versie is anders dan die van Disney). Het hele publiek keek om toen Gretel in de verte zwaaide naar een niet bestaande duck en bleef minuten daarna nog achter zich kijken, wat ik zo hilarisch letterlijk vond.

De grimmigheid bouwde op toen de haas na 73 keer heen en weer rennen in zijn weddenschap met de egel dood neer viel, maar de echte verschrikking kwam pas bij Asputtel; dit kan ik het beste in het Engels uitdrukken: They were horrified. In één scene laat de boze stiefmoeder met een slagershakmes haar dochters stukken van hun voet afhakken om in het muiltje te passen. Daarna pikken twee duiven de ogen van de zusters uit op de bruiloft van Ashputtel en de prins.

Er werd gehuild en geschreeuwd in de zaal.

Toch hoort dit bij jeugdverhalen. Denk maar aan Roald Dahl: De heksen zijn zo slecht dat ze meteen álle kinderen in heel Engeland willen uitroeien. Goed en slecht is zwart witter. Er zit veel humor in de uitvergroting.

Spelen voor kinderen is zoals Stanislavski blijkbaar ooit zei: “As for adults, but better.” Dat is toch het mooiste publiek dat er is?

Mijn masterklasgenoten die kwamen kijken waren erg verbaasd dat ze zelf ook zo moesten lachen. Maar jongens dat is het hele punt! Humor is humor, kinderen hoeven echt geen stomme Jan Klaassen grapjes.

 Met mij gaat het best goed. Ik ben 26 tegenwoordig! Ik had een leuke Engelse pubverjaardag en een fijn weekend. The Stonehenge vond ik heel indrukwekkend. Mijn ogen hebben de zware Grimm repetitiedagen goed overleefd.

Ik ben blij dat ik onderdeel ben geweest van The Grimm. Regieassisent zijn is best een lastige rol. Ik heb over de inhoud van deze rol gesproken met een master regiestudent van vorig jaar, die ook vaker met Kirsty had gewerkt. Hij vertelde me dat hij de rol van regieassistent meer ziet als die van eem dramaturg. Je regisseert niet de details maar helpt de regisseur als deze vastloopt en houdt het totaal in de gaten. Tegelijkertijd nodigde Kirsty me ook uit om juist wél momenten te regisseren, ze wilde me ook dingen leren. Ik heb veel gezocht tussen wel of niet iets zeggen en me ergens mee bemoeien. Tussen te enthousiast worden of juist te bescheiden zijn. Ik moet mijn beoordeling nog afwachten maar heb wel complimenten gehad van de cast en the crew.

Voor nu is het ook wel fijn dat het afgelopen is en ik me weer op mijn onderzoek kan richten. Ik ben eerste plannen aan het maken voor een voorstelling. Ik en Glenda (uit Singapore) gaan samen een grote voorstelling maken voor een jong publiek, zij als producent en ik als regisseur. Over die ideeën volgende keer meer.