4 nov – 10 nov

Als het tijd is voor een pauze zegt de regisseuse van The Grimm: “Let’s have a cup of tea.” Het eerste wat ik doe als ik de studio binnenkom is thee halen, in mijn eigen rode theebeker die altijd overal mee naar toe gaat. Echt ik heb in mijn leven nog niet zoveel thee gedronken. Wat een cliché, maar het is echt waar. Het antwoord voor elke problematiek (van griep tot brexit) is hier: “Let’s put the kettle on.”

Ik vind Britten echt heel grappig. Vorige week heb ik een hele repetitie lang haze gezegd ipv van hare, uit het sprookje the Hare and the Hedgehog. (Ik realiseer me nu dat haze echt een ontzettend lelijke double dutch verbastering van haas is maar goed). Aan het einde de repetitie kwam ik er zelf achter en moest ik zo lachen. Iedereen was te beleefd geweest om me te verbeteren. “But you are not from here!” zeiden ze.

Fysiek contact en bewustzijn is een moeilijk ding voor de studenten die spelen in de The Grimm…. Een Duitse bewegingsleraar (echt een AHKtype docent) vertelde me dat hij zich zorgen maakt over deze generatie Engelse studenten (van 18-19-20). Ze hebben vaak hun leven lang heel ongezond gegeten, weinig buiten gespeeld en zijn als kinderen weinig aangeraakt. Hoe bouw je dan fysiek bewust zijn op? Wat betekent dat als je acteur wilt worden…

Deze actor-students hebben hiervoor maar twee jaar training gehad en hun laatste derde jaar gaat over spelen in producties. Zoveel theatrale kennis hebben ze nog niet. Het zien van voorstellingen is te duur… De universiteit moet grote klassen maken en kan niet te streng selecteren omdat ze zich dat financieel niet kunnen veroorloven… Allemaal dingen die de spelkwaliteit niet verhogen.

Deze vrijdagmiddag hadden we een eerste doorloop. Voor een eerste doorloop (pas na twee weken repetitie) ging het best goed. De spelers zijn erg muzikaal en dat draagt en abstraheert de voorstelling. Nu wordt het tijd dat ze meer gaan spelen, als al het praktische traveling (wat is het parcour) is ingedaald.

Ik maak lange dagen. Denk veel na over wat ik met de rest van mijn Master wil gaan doen en probeer veel te lezen. Mijn praktische kennis is goed maar de theoretische kennis achter wat ik doe moet ik nog flink uitbreiden. Afgelopen maandag deed ik een oefening met de acteurs die gaat over status. Kirsty zei daarna: “Weten jullie wat je net gedaan hebt? En waar dat vandaan komt..? Dat komt uit Theatre of the Oppressed van Augosto Boal.” De volgende dag nam ze zijn boek voor me mee.

The Theatre of the Oppressed (TO) was developed by Brazilian theatre director Augusto Boal during the 1950’ps and 1960’s.  His explorations were based on the assumption that dialogue is the common, healthy dynamic between all humans, that all human beings desire and are capable of dialogue, and that when a dialogue becomes a monologue, oppression ensues. Theatre then becomes an extraordinary tool for transforming monologue into dialogue. “While some people make theatre,” says Boal, “we all are theatre.”

From his work Boal evolved various forms of theatre workshops and performances which aimed to meet the needs of all people for interaction, dialogue, critical thinking, action, and fun.

Dingen die ik gebruik, zonder dat ik wist waar het vandaan kwam! Schande eigenlijk. Maar ook een geweldige ontdekking. Ik probeer zoveel mogelijk kennis overal vandaan op te slurpen.

Volgende week woensdag ben ik jarig, 26 word ik dan. Dat weekend zie ik Olmo weer. Ik mis hem verschrikkelijk. We gaan naar De Stonehenge voor mijn verjaardag!