27 okt – 5 nov

De periode van ‘het regent, maar dat valt wel mee’ is voorbij. Het hoost, uit mijn douche komt minder water. Er zou vandaag ‘Guy Fawkes’ vuurwerk zijn (die probeerde in 1605 het parlement op te blazen wat hem niet gelukt is en waarna hij gevierendeeld werd. Dat wordt nog steeds elk jaar door de Britten gevierd), maar het is afgelast. De straten zijn nat en liggen vol met plakkerige bladeren.

Mijn eerste week als regie-assistent van Kirsty Davis bij The Grimm was inspirerend. Kirsty haar werkwijze spreekt me erg aan. Afgelopen week hebben we de voorstelling geblockt: wie staat waar op welk moment, welke probs heb je nodig, hoe gaan we dit allemaal vormgeven, wat vertelt de ruimte. Wat een heerlijke beeldende manier van werken! Vanaf komende week gaan we pas echt aan de tekst te werken en wat we nu gebouwd hebben inkleuren.

Kirsty haar werk is ‘heightend realism’. Het duurde even voor ik begreep wat dat precies betekent maar het is vooral; niet naturalistisch. Daarom werkt ze met actor-musicians. De acteurs maken live geluid en muziek op het podium en vertellen daarmee het verhaal. Door de instrumenten zijn er hele andere regels. Ik heb dit nog nooit gedaan, maar grappig genoeg voelt het heel verwand aan mijn vormelijke niet psychologische benadering van theatermaken. Echt heel leerzaam.

Wat ik vooral doe is meekijken en meedenken. Soms maar een tijdje niks zeggen, maar soms ook juist wel iets zeggen. Daar is ruimte voor.

Alle acteurs zijn in deze voorstelling vertellers. Op het podium veranderen ze af en toe in personages. Deze personages zijn grotesk en alles behalve naturel. Ik vind het een hele interessante, weer vormelijke manier om wél met personages te werken.

Ik heb een stevige basis in fysiek-theatermaken meegekregen van de AHK.  Ik gebruik die kennis nu om met de acteurs (derdejaars spelstudenten) aan de personages te werken. Want als wolf moet je je de hele tijd bewust zijn van je rug: daar zit een staart. Wat is de fysieke motor? Ik heb een paar workshops gegeven en ik doe elke dag de warming-up. Ik bluf me zelfs door een stem/zang warming-up heen (hilarisch toch).

De verhalen van Grimm spreken me steeds meer aan. Niet de disney Cindarella, maar de grimmige Ashputtel.  Waarin de stiefzussen niet gewoon niet in het muiltje passen, maar waarin hun moeder ze met een mes stukken van hun voeten laat hakken tot dat het wel past. De prins neemt ze eerst bloedend mee op zijn paard voor hij er achter komt. Vrouwen verminking, waarschijnlijk sneed moeder zelf ooit ook een stuk van haar voet? Het deed me denken aan vrouwenbesnijdenis. Er zit zoveel in, op zoveel niveaus. En Kirsty is niet bang om het eng en gruwelijk te laten zijn. Wat ook best een verademing is. Als er iets is dat jeugdtheater niet moet zijn dan is het kinderachtig.

Ik voel me weer ‘ik zit op een theaterschool’moe en ik ben heel blij om weekend te hebben.