14 okt – 27 okt 2019

Laten we eerlijk zijn, Roodkapje is niet de slimste. Als je er een tekening van maakt dan denk je: dat zie je toch. Dat dat niet je grootmoeder is maar een wolf in je grootmoeders kleren. De molenaarsdochter in Repelsteeltje moet gered worden, assepoester wacht op de prins, grietje duwt de heks in de oven maar loopt verder alleen maar te huilen. Afwachtende onschuldige meisjes of heksen en boze stiefmoeders. Bedankt he gebroeders Grimm! In The Hare and the Hedgehog zegt de egel letterlijk tegen zijn vrouw: “Hold your tongue woman, that’s my affair. Don’t try to discuss things which are matters for men. Now get yourself dressed and come with me.” What else was the wife of a hedgehog to do? She had to obey him, like it or not.

Verhalen die anno 1800 een correct beeld van de tijdsgeest geven. Maar we lezen en vertellen deze verhalen nog steeds. Ik ben benieuwd wat Kirsty Davis als regisseur van onze versie van de Grimm hiermee gaat doen, anno 2019. Vanaf morgen beginnen de repetities!

Grappig genoeg realiseerde ik me gister pas dat in mijn afgelopen voorstelling Enter the forest die ik maakte bij STA ook een roodkapje zat. Appels, prinsesse schoenen. Zelfs een elfje en een faun. Sprookjes zijn voor mij inspirerende bronnen en ze komen steeds bij me terug. Al gebruik ik ze misschien liever wat distopischer, met als grote inspiratie Banksy zijn Dismaland. Al zijn de sprookjes ook gruwelijk genoeg op zichzelf. De haas die zich dood rent, Repelsteeltje die zichzelf uit elkaar scheurt van woede, de heks levend verbrand in de oven. Ook een interessante vraag bij een jong (6+) publiek: hoe gruwelijk mag het zijn?

 

Afgelopen twee weken bestonden uit een rustige schoolweek en een weekje in Amsterdam. Daar moest ik heen voor een oog check. Gelukkig ziet het er goed uit en kan ik nu met nieuwe lenzen en ook een nieuwe bril veel beter functioneren. Het was heel fijn om even thuis te zijn. Het zijn wel twee compleet verschillende levens; die in Amsterdam en die ik hier heb.