30 sep – 7 okt

Mijn eerste echte schoolweek was een week van verwarring. Verwarring over waarom je gravy op een pie (in mijn beleving echt niet zo anders dan een quiche) zou doen. Waarom je als professor bewegingsles geeft met een blaadje en een stapel boeken in de hand. Verwarring over de drug-society is, die met zijn bestaan nogal veel verbazing bij mij opwekte, maar eigenlijk de Dragsociety bleek te zijn.

Ik geniet van mijn nieuwe avontuur, de nieuwe mensen en nieuwe inzichten. Ik ben blij om hier te zijn. Van de ene op de andere dag voelt het alsof het hier alvast winter geworden is. Vooral s’avonds is het koud. Op het nieuws zeiden ze dat dit door de climate change verwacht wordt de langste Engelse winter ooit te worden.

Ik heb een aantal praktische lessen, eigenlijk meer bedoelt voor de acteurs. Ik volg deze lessen om te kijken hoe met acteurs te werken en hoe ze aan te sturen op voice, lichaam en vooral: Tekst. Ja dames en heren, welcome to England, tekst is alles. Vooral als Shakespeare het geschreven heeft, dan is elke komma heilig. Ik moet toegeven dat ik daar wel een beetje aan moet wennen (Maar de ruimte dan? Het beeld? Licht, lichaam, geluid, kijkrichting)

Maar het belangrijkste van deze eerste module die duurt tot januari is; Research. Ik moet universitair onderzoek doen (en blijkbaar volgens ‘de Harvard methode’). Dat moet ik opschrijven in een essay, in een literaturereview en vertellen in een presentatie. Even slikken maar ook een hele spannende uitdaging. Zeker omdat practice ook research is; en hoe verbind je dat?

Ik ben veel aan het lezen over theatre for young audience. Ik denk dat ik ga onderzoeken op welke manieren wij ons jonge publiek kunnen uitnodigen en verwelkomen, zonder hen af te schrikken met allerlei theaterconventies. Deze conventies zijn vooral intimiderend als je niet uit een gezin komt waar kunst en theater alledaagse dingen zijn. En wat gebeurd er als de acteurs kleuters uitnodigen om mee te denken in de voorstelling, maar docenten en ouders elke keer corrigerend zeggen dat ze stil moeten zijn?

Ik zie veel theater. Mijn eigen keuzes in The Egg, en voorstellingen met de andere  MAstudenten. Deze week zag ik Muckers, een fantastische kindervoorstelling over een Engels en een Spaans meisje, het cultuur verschil tussen hen, over spelen, hoe je je hoort te gedragen en bekeken worden. Op de universiteit zag ik The last hurrah, over een gemeenschap walvisjagers en wat er gebeurd als er geen walvissen meer komen. Wat er gebeurd als de spelers niet meer weten hoe het verhaal verder moet. In Bristol zag ik Dwelling, in een chapel op een begraafplaats. Een phd-studente onderzoekt hauntology en theater en maakte een performance over geesten. Mooi met een collage-dramaturgie, maar wel heel heilig en dramatisch. Mijn liefde voor kindervoorstellingen gaat ook over dat ze vaak met veel humor zelf-reflecterend zijn en iniedergeval niet zo lang duren.

Ik heb wat leuke mensen ontmoet met wie ik mijn weekend heb doorgebracht. Eerst tijdens een teaster van de badminton society, zaterdag in een bierbrouwerij en zondag op een verschrikkelijk lange wandeling van Bath naar Avon. Waar ik trouwens vanwege last van mijn ogen eerder van wilde afhaken, toen wachtte op een trein die niet kwam en toen nog een uur moest wachten op de volgende waardoor ik uiteindelijk toch als laatste thuis was. Nogmaals: welcome to England (on sundays).